Sjostakovitsj en Elgar

Elgars Celloconcert is muziek over een verloren paradijs, van vóór de Eerste Wereldoorlog. De Zesde van Sjostakovitsj sluit daar naadloos op aan. Het grootse begindeel, bijna een symfonie op zichzelf, ademt dezelfde melancholie. Maar alle wolken verdwijnen wanneer de es-klarinet het tweede deel inzet. Een dartelend deuntje, dat lijkt te zijn weggelopen uit Rimski-Korsakovs Capriccio espagnol. Eind goed, al goed? > …hij is the real thing: de muziek stroomt onmiskenbaar uit hem.